[AUFic onepiece] lluvia KidXlaw (8/?)

posted on 15 Jun 2015 09:26 by selina-de-endless in Onepiece

AUFic Onepiece : lluvia

Paring : Kid X Law (Fem)

Authors : เซรินะ , SDEndless (Twitter: SDEndless)

Warning : Normal PG ใสๆ กุ๊งกิ๊งๆ

Summary : หมอสาวคนสวยกับเด็กน้อยคนเดิม เอาจริง ไม่มีใครเคยบอกว่าวันที่ฝนตก แรงดึงดูดมันจะเยอะขนาดนี้ *-*

ตอนที่แล้ว

 

----------------------

 

 

 

 

 

 

 

The rain began again

It fell heavily, easily, with no meaning or intention

But the fulfillment of its own nature

Which was to fall and fall

 

            ‘เฮ้... ฉันกลับมาแล้ว’

 

            คิดแทบไม่เชื่อสายตากับข้อความแรกในรอบสามวัน เขายอมรับว่าตื่นเต้น ในขณะเดียวกันก็เป็นการยากที่จะเก็บอาการให้รอดพ้นจากสายตาคิลเลอร์ ร่างสูงจึงตัดสินใจลุกพรวดพร้อมกับแก้ตัวอย่างไว

 

            “นึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน นายกลับไปก่อนเลยก็ได้นะคิล” เขาพยายามเก๊กหน้าขรึมเพื่อปกปิดอาการ แต่มันคงดูตลกในสายตาคิลเลอร์ เจ้าตัวเลยเก๊กขรึมเพื่อกลั้นขำกลับ

 

            จะแอบไปคุยกันก็บอกมาตรงๆก็ได้มั้ง

 

 

            คลินิกฮาร์ทเปิดตามปกติในบ่ายวันนั้น สภาพเละเทะของคลินิกกลับมาเป็นเหมือนเดิมทุกประการก่อนที่ดอฟฟี่จะมาเยือน ซึ่งเจ้าของคลินิกก็พอเดาได้ว่าพี่ชายของเธอคงส่งคนมาซ่อมแซมให้มันกลับมาเป็นอย่างเก่าทันทีตั้งแต่ตกลงคืนดีกันได้ ซึ่งลอว์ออกจะพอใจที่มันเหมือนเดิมทุกประการแม้แต่ตำแหน่งที่วางของโทรศัพท์หน้าเคาน์เตอร์

 

            ชาจิและเพนกวินประจำที่ หมอสาวเดินกลับห้องและนั่งลงที่โต๊ะตัวเดิม ยังไม่มีคนไข้รายใหม่เข้ามาเยี่ยมเยือน ดังนั้นมันพอมีเวลาให้ส่งข้อความไปหาใครบางคน

 

            ‘เฮ้... ฉันกลับมาแล้ว’

 

            เผลอมองหน้าจออย่างเฝ้ารอหวังว่าอีกคนจะตอบกลับมาเร็วๆทั้งๆที่มีอย่างอื่นที่ไปทำรอได้อีกตั้งเยอะ เพียงแต่อีกฝ่ายก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

 

            ‘คุณหายไปไหนมา’

 

            ‘ง้อดอฟฟี่ ยากหน่อย แต่ก็จบลงด้วยดีล่ะนะ’

 

            ‘คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว' เนื้อหาข้อความทำให้หัวใจพองฟูอย่างแปลกประหลาด ลอว์อดอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ตอนแรกเธอนึกว่าอีกฝ่ายจะไม่ตอบเธอแล้วด้วยซ้ำ คนท่าทางเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่าง ยูสทัส คิด ไม่น่าทำเป็นลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปแน่

 

            'คุณยังโกรธฉันอยู่รึเปล่า' พิมพ์ถามไปแล้วถึงได้รู้สึกเหมือนถามอะไรโง่ๆออกไป แน่นอนว่าคิดตอบกลับเร็วกว่าปกติเหมือนยังฉุนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

 

            'แน่นอน'

 

            กะแล้วเชียว

 

            หญิงสาวคอตกใส่โทรศัพท์ เดินออกมาดูลาดเลาให้แน่ใจว่าไม่มีลูกค้าอีกรอบก่อนจะโทรออกหาคนที่ต้องการต่อสายถึงทันที หมอสาวกระวนกระวายไม่น้อยระหว่างรอสาย แต่ไม่นานอีกฝ่ายก็รับสายและเงียบใส่เธอจนชวนใจเสีย

 

            "ยังโกรธอยู่จริงๆสินะ... ฉันขอโท..."

 

            "--ออกมาหลังร้านหน่อยสิ--"

 

            "หะ?"

 

            "--เร็วสิคุณ ฝนจะตกแล้วนะ--"

 

            ลอว์รีบวิ่งพรวดพราดไปเปิดประตูหลังในสภาพโทรศัพท์ยังแนบหูอยู่ เสียงฝีเท้ารีบร้อนทำให้ชาจิกับเพนกวินที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์สะดุ้ง พวกเขาแอบมองจากหัวมุมทางเดินแล้วเห็นเจ้านายคนสวยเปิดประตูหลังออกไป สองคู่หูมองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจเลิกหน้ากลับมาทำหน้าที่ปกติ ทว่าก็พยายามเปิดโสตประสาทรับฟังเต็มที่

 

            ร่างสูงผมแดงยืนแนบหูกับโทรศัพท์เหมือนเธออยู่หลังประตู ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้รอยแผลแปลความได้ว่าเจ้าตัวคงปฏิบัติตัวดีตอนที่เธอไม่อยู่ แต่รังสีไม่สบอารมณ์ทำเอาสาวเจ้าหน้าหดเหลือสองนิ้วทันที

 

            แต่ที่มากกว่ารู้สึกผิดคงเป็นความรู้สึกดีใจแปลกๆในอกนี่แหละ

 

            "ว่ามา... ผมฟังอยู่" คิดวางสาย เช่นเดียวกับมือบางที่ค่อยๆเลื่อนมือถือลงจากหู

 

            "ฉันขอโทษที่พูดไม่ดีกับคุณ"

 

            คิดเบ้หน้าพ่นลมหายใจ "ทำหน้าสำนึกผิดหน่อยสิหมอ"

 

            "ก็ได้ๆ" ฝ่ามือบางยกขึ้นเสมอไหล่อย่างยอมแพ้ "ขอโทษ... ก็ฉันไม่คิดว่าคุณจะมานี่" และไม่ใช่ความผิดเธอซะหน่อยที่ดีใจน่ะ

 

            "ก็มาฟังคุณขอโทษไง" คิดกอดอกจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ทำเอาหมอสาวชักรู้สึกว่าบรรยากาศมันไม่สวยเสียแล้ว

 

            "ฉันก็ขอโทษคุณไปแล้วไง" ขอโทษอย่างจริงจังด้วย หวังว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้คิดว่าเธอขอโทษเล่นๆหรอกนะ

 

            "อีกเรื่องล่ะ"

 

            "อีกเรื่อง...?" ลอว์เริ่มตามไม่ทัน เธอจำไม่ได้ว่าไปทำให้เด็กหนุ่มโกรธเรื่องอะไรอีก และถ้าเธอทำจริงๆก็คงเป็นวันนั้น เพราะเป็นวันสุดท้ายที่เธอเจอหน้าเขา ทว่าหมอสาวกลับคิดไม่ออกว่าเธอทำอะไรไว้

 

            "คุณไล่ผม"

 

            หา...?

 

            "โกรธเรื่องนั้นด้วยเหรอ"

 

            "โกรธสิ" คิดยืนยัน โอเค นี่มันชักจะงี่เง่าเสียแล้วสิ

 

            "ไม่เอาน่า คุณต้องให้พื้นที่ส่วนตัวฉันบ้าง อีกอย่างฉันก็จัดการปัญหาของฉันได้ ไม่ต้องให้คุณอยู่ด้วยเสียหน่อย" หมอสาวกอดอกสู้

 

            "จะบอกว่าผมไม่มีประโยชน์เหรอ!?"

 

            "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!"

 

            ซึ้งอยู่ไม่ถึงห้านาที ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ

 

            "แล้วมันยังไง"

 

            "คุณกำลังหาเรื่องฉันรึเปล่า" คิ้วเรียวขมวดแน่น ไม่ตอบคำถามส่อแววชวนทะเลาะของร่างสูง

 

            "แล้วถ้าใช่ล่ะ"

 

            ลอว์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือเรียวกำแน่น ในหัวเธอฉีกความดีใจก่อนหน้านี้ทิ้งอย่างเสียหน้าสุดๆ "แบบนั้นมันไม่มีเหตุผล ฉันชักไม่อยากคุยกับคุณซะแล้วสิ"

 

            ใบหน้าตึงเรียบสะบัดกลับเปิดประตูคลินิกและกลับเข้าไปเตรียมปิดประตูตัดบทสนทนา แต่ลำแขนหนากลับสอดเข้ามากันร่องประตูก่อนมันจะถูกงับปิดโดยสมบูรณ์ ดวงตาสีแดงมองจ้องกลับอย่างเอาเรื่อง

 

            "ผมมีเหตุผลข้อเดียว คือแค่เป็นห่วงคุณ" ลมหายใจอุ่นร้อนพัดเข้ามาพร้อมกับความชื้นบางเบาของน้ำฝนที่เริ่มตก ดวงตาสีเทาหรี่ลงอย่างไม่เข้าใจ "ถ้าคุณไม่อยากคุยกับผมก็ตามใจ ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีก" แรงฝืนที่ประตูผ่อนลง ดวงหน้าคมหันหลังกลับและเป็นอีกครั้งที่ลอว์รู้สึกเจ็บแปลบในอก แต่คำพูดของเขาไม่มีผลกับเธอนักในตอนนี้ในเมื่อเธอไม่คิดสักนิดว่าเธอผิด

 

            เธอจัดการเรื่องของลูฟี่ได้ จัดการเรื่องของดอฟฟี่ก็ได้ คลินิกก็ไม่มีปัญหา อีกไม่นานลูก