[AUFic onepiece] lluvia KidXlaw (9/?)

posted on 23 Jun 2015 22:22 by selina-de-endless in Onepiece

AUFic Onepiece : lluvia

Paring : Kid X Law (Fem)

Authors : เซรินะ , SDEndless (Twitter: SDEndless)

Warning : Normal PG ใสๆ กุ๊งกิ๊งๆ

Summary : หมอสาวคนสวยกับเด็กน้อยคนเดิม เอาจริง ไม่มีใครเคยบอกว่าวันที่ฝนตก แรงดึงดูดมันจะเยอะขนาดนี้ *-*

ตอนที่แล้ว

 

---------------------------

 

 

 

I love your tender eyes.

They always look only at me.

 

 

            อื้อหือ... ไอ้แจ่มมันก็แจ่มอยู่หรอกนะ

 

            สองผู้ช่วยมองร่างสะโอดสะองอยู่ในชุดกระโปรงสั้นปาดไหล่เฉียงสีพีชนวลตายืนอยู่ตรงหน้า สัดส่วนโค้งเว้าถูกเน้นด้วยแนวเนื้อผ้าเข้ารูปพอดีร่าง สีของมันเข้าโทนกับต่างหูคู่ประจำและรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน เครื่องสำอางที่ปัดแต่งบนใบหน้าก็เน้นให้เจ้าตัวดูสวยคมโฉบเฉี่ยวขึ้นไปอีก มือเรียวกรีดผ่านปอยผมสีเข้มเงางามขึ้นทัดหูพลางส่งยิ้มหวานมาให้จนน่าขนลุก เป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชามานาน พวกเขารู้ว่านั่นไม่ใช่ยิ้มหว่านเสน่ห์หรืออารมณ์ดีเต็มเปี่ยมใดๆทั้งสิ้น

 

            มันคือยิ้มเผด็จการ...

 

            “คืนนี้จะไปเที่ยวน่ะ”

 

            “ค... ครับ?” เขาทั้งสองคนรับคำงงๆ

 

            “ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ!”

 

            ก็ยังดีที่ไม่อุตริไปคนเดียวล่ะนะ!

 

 

            แสงสีของสถานเริงรมย์ยามค่ำคืนเป็นสิ่งมอมเมาไม่ต่างจากเหล้ารสแรง แค่ก้าวเท้าผ่านหน้าประตู เสียงเพลงที่ก้องกระหึ่มเข้าหูก็เหมือนหมัดหนักๆที่ซัดเข้าสีข้าง ความมึนตึงในวินาทีแรกค่อยๆเปลี่ยนเป็นความชินชาและในที่สุดลอว์ก็ทิ้งความมึนตึงไว้เบื้องหลังและบอกกับตัวเองว่าช่างหัวมันเช่นเดียวกับทุกคนที่เข้ามา ร่างระหงเดินเลียบด้านหลังฝูงชนที่กำลังเข้าไปอออยู่หน้าดีเจ ไปยังมุมหนึ่งนอกฟลอร์เป็นที่ตั้งของบาร์เหล้า เคานท์เตอร์กับเก้าอี้ทรงสูงเรียงกันยาวล้อมพื้นที่เป็นทรงสี่เหลี่ยม ที่นั่งส่วนใหญ่มีคนมาจับจองแล้ว แต่ลอว์ยังพอหาที่ของตัวเองได้ไม่ยากเท่าไหร่

 

            "โอ้ เธอมาแล้ว" เจ้าของไนท์คลับผู้มักจับจองดูแลพื้นที่ในส่วนของบาร์เหล้าเป็นส่วนใหญ่ทักขึ้น นัยน์ตาสีเข้มปนเปื้อนแสงสีพริบพราวจากในคลับไล่สายตามองแขกพิเศษตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มกว้างอย่างถูกใจ "คืนนี้เธอเด่นมากเลยนะทราฟาลก้าจัง ฉันล่ะดีใจจริงๆที่เธอไม่ใส่ชุดกราวมาน่ะ"

 

            "ฉันไม่เนิร์ดขนาดเที่ยวคลับไม่เป็นเสียหน่อย" คุณหมอคนสวยบอกปัดก่อนจะหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ทรงสูง แช็กกี้เสิร์ฟเมนูเครื่องดื่มพิเศษโดยไม่ถามความเห็นเธอ ก่อนจะเท้าแขนยื่นหน้ามาใกล้

 

            "แล้ว… ตกลงว่าเกิดอะไร?"

 

            ลอว์มองผิวของเหลวสีอำพันในแก้วอยู่สักพักเหมือนกำลังลำดับเหตุการณ์ในหัวก่อนจะเริ่มเล่าว่าเธอเจอกับ ยูสทัส คิด ได้อย่างไร ยกเว้นตอนที่เด็กหนุ่มไปส่งเธอที่อพาร์ทเมนท์วันที่พายุเข้ากับตอนที่ทะเลาะกับดอฟฟี่ ช่วงนั้นเธอก็เล่าข้ามๆ ไม่ได้ลงลึกถึงรายละเอียด แต่สายตาของแช็กกี้กลับแพรวพราวขึ้นเหมือนถูกใจของเล่นใหม่

 

            "สรุปคือเธอไปทำปากเก่งจะไล่เขา เขาเลยโกรธ?"

 

            "เขามันงี่เง่า"

 

            "เธอก็เหมือนกันนั่นแหละ"

 

            "แช็ก!"

 

            "ถ้าเธอไม่สนใจเขาจริงก็ปล่อยเขาไปสิ" คนกลุ้มใจหน้างอลงเหมือนจะเถียงว่าเธอไม่ได้อยากทำอย่างนั้นเสียหน่อย และแช็กกี้หลิ่วตาใส่เหมือนอ่านใจออก "ไปขอโทษเขาสิจ๊ะ เขาบอกชัดเจนนี่ว่าแค่อยากให้ขอโทษเอง"

 

            "แต่..."

 

            "ไม่งั้นเธอจะทนได้เหรอ ถ้าเขาไม่กลับมาจริงๆน่ะ"

 

            คนปากแข็งจุดจนพูดไม่ออกเมื่อโดนที่ปรึกษาสวนกลับมาด้วยเหตุการณ์สมมติที่เธอเองก็มีคิดๆไว้บ้าง แค่มันถูกปัดประเด็นลงเสมอเพราะเธอไม่ยอมรับมัน

 

            “ถ้าคุณไม่อยากคุยกับผมก็ตามใจ ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีก”

 

            ถ้าเชื่อความรู้สึกแรก เธอบอกได้เลยว่ามันจะต้องปวดใจมากถ้าอีกคนเกิดไม่มาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆเหมือนอย่างเก่า

 

            แค่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะทำอย่างไรนอกจากกระดกแก้วตรงหน้าให้หมด จากนั้นก็ขอต่ออีกแก้ว และอีกแก้ว และอีกแก้ว

 

 

            
"คุณลอว์ครับ กลับบ้านกันเถอะครับ" เพนกวินทำหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นคนถูกเตือนกระดกแก้วของเหลวรสชาติแรงเข้าปากอีกรอบเหมือนประชดใส่ เขาไม่เคยเห็นคุณหมอคนสวยเมาเละมาก่อน อันที่จริงหมอลอว์ไม่เคยดื่มเหล้าด้วยซ้ำ ถ้าจะมีจิบๆตามงานเลี้ยงก็ยังสั่งแค่ไวน์

 

            "ม่ายยย!! ฉันยังไม่อยากกลาบ" ร่างบางบนเก้าอี้ทรงสูงเอนไปมาเหมือนทรงตัวไม่อยู่ ร้อนถึงพวกเขาต้องมานั่งคั่นไม่ให้เจ้าตัวร่วงจากเก้าอี้ไปจริงๆ

 เพนกวินและชาจิแวะไปฝากเบโปะไว้กับเพื่อนบ้าน ก่อนจะมาถึงตอนที่แช็กกี้ขอตัวไปทำหน้าที่ในร้าน
และฝากให้ทั้งสองคนดูแลคุณหมอสาวแทน แต่จากภาพบอกได้คำเดียวว่า ‘เมาเละ’

 

            "คุณหมอคร้าบบบ ได้โปรดเถอะคร้าบบบ" ชาจิโอดครวญ เขาไม่อยากอยู่ที่นี่นานเพราะตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าร้านก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาเสือสิงห์จับจ้องมาตลอด และพอหมอลดการป้องกันตัวลงมันก็ชักจะอันตรายมากขึ้นทุกที

 

            ชาจิกับเพนกวินมองหน้ากันพลางปรึกษากันทางสายตา

 

            ‘ควรบอกนายน้อย’

 

            ‘ไม่ นายน้อยไม่อยู่ ควรบอกเวอร์โก้’ สายตา
ที่ส่งกลับมาทำเอาทั้งสองคนสตั้นท์ ปรากฏนิมิตในหัวเป็นภาพเวอร์โก้กราดกระสุนจนหมดแม็กเหมือนพระเอกลืมตายในหนังฮอลลีวูด เล่นเอาหนาวเยือกกันไปตามๆกัน

 

            'เอาใหม่ ควรโทรหาคุณคิด'

 

            พวกเขาสรุปตรงกันโดยไม่มีเสียงเล็ดลอดให้หมอได้ยิน ชาจิล้วงมือหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าคนเมาอย่างเงียบเชียบระหว่างที่เพนกวินดึงความสนใจพลางขอโทษขอโพยหมอในใจ เขาก็ไม่อยากทำหรอกนะ แต่เขาไม่มีเบอร์ของคิดนี่

 

            พอได้แล้วเจ้าตัวชิ่งออกมาหน้าร้านพลางปลดล็อกโทรศัพท์ได้โดยไม่ต้องหวังพึ่งการเดา เขาจำรหัสเวลาเห็นคุณหมอเผลอกดเล่นโทรศัพท์เวลาทานข้าวด้วยกันได้ มันจึงเป็นด่านที่ผ่านได้สบายๆ ใช้เวลาอีกไม่นานในการหาเบอร์ที่เมมไว้ว่า 'ยูสทัส คิด' แล้วกดโทรออก รอสายอยู่สักพักปลายสายก็กระชากเสียงใส่

 

            "ถ้าจะโทรมาขอโทษตอนนี้ล่ะก็ ไม่ยกโทษให้หรอกเฟ้ย!!!"

 

            โอเค รู้สาเหตุที่หมอมานั่งเมาแล้ว

 

            "คุณคิดดด ช่วยด้วยคร้าบบ!!"

 

            "หา? แกเป็นใครวะ หมออยู่ไหน!?"
 อีกด้านหนึ่งคือเด็กหนุ่มผู้รับสายอยู่หน้าประตูห้องพัก เขากำลังจะไขกุญแจเข้าไปพักผ่อนตามปกติ แต่สายเข้าที่โชว์หราเป็นชื่อของคุณหมอสาวทำให้เขาจำต้องรับและไม่คิดว่าเสียงที่ตอบกลับมาจะเป็นเสียงของผู้ชาย

 

            "ผมเอง! ชาจิ! ตอนนี้หมอเมาเละอยู่ที่ไนท์คลับ ผมห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง แถมไม่ยอมกลับบ้านอีก!"

 

            "อะไรนะ!? ทำไมพวกนายถึงปล่อยให้เป็นแบบนั้นไปได้เล่า!!!" ด้วยนิสัยกระโชกโฮกฮาก คิดตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยอารามแตกตื่น เพราะสิ่งแรกที่เขาจำได้ขึ้นใจคือ ทราฟาลก้า ลอว์ ไม่ดื่มเหล้า ดังนั้น เธอไม่ควรจะเมาเละอยู่ในไนท์คลับไหนแม้ว่าจะมีชาจิกับเพนกวินอยู่ด้วยก็ตาม!

 

            "ตอนนี้พวกนายอยู่ไหน"

 

            "ไนท์คลับหัวมุมถนนสิบสาม ชื่อ ชาบอนดี้ ครับ"

 

            "สิบนาที! อย่าให้หมอไปเรื้อนใส่ใครล่ะ!" คิดวางสายก่อนจะคว้ากุญแจมอเตอร์ไซค์แทนกุญแจห้องพัก เลิกคิดถึงที่นอนของหอพักชายแล้วเลี้ยวหันหลังกลับออกมาสวนทางกับคนข้างห้องที่เพิ่งกลับมา  พวกนั้นต้องรีบหลบเมื่อเห็นเด็กหนุ่มพุ่งตัวไปด้วยสีหน้าเหมือนอยากจะบีบคอใครสักคน

 

            โชคดีที่คิดรู้จักร้านบนถนนสิบสามเกือบทุกร้าน รวมทั้งเคยเป็นขาประจำที่ชาบอนดี้อยู่พักใหญ่ เขารู้ดีว่าไอ้ที่ไม่น่าไว้ใจคือแถวนั้นรวมพวกตัวอันตรายเอาไว้เยอะน่ะสิ!

 

            บ้าจริง! นี่ประชดกันอยู่ใช่ไหมเนี่ย

 

            โว้ย!!! โกรธ!!!

 

            ถึงในใจจะเดือดดาลแค่ไหนแต่เด็กหนุ่มผมแดงก็พุ่งไปยังชาบอนดี้โดยไม่เสียเวลาคิดสักนิด

 

 

            ด้านชาจิและเพนกวินก็กำลังเผชิญหน้าวิกฤตที่เลวร้ายที่สุด เมื่อกลุ่มวัยรุ่นชายประมาณหกคนค่อยๆปิดกรอบล้อมเข้ามา ตอนที่ช่วงเวลาบนฟลอร์ถูกเปลี่ยนมือจากดีเจประจำร้านมาเป็นนักร้องสดบนเวที ระดับเสียงของเสียงดนตรีอึกทึกครึกโครมจึงเบาบางลงจนสามารถคุยกันรู้เรื่องด้วยเสียงปกติ พวกที่มาออกล่าหาเหยื่อก็เริ่มเคลื่อนไหวในช่วงเวลานี้ ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นเข้าทักทายคุณหมอที่กำลังเมาเละด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม

 

            "ไงครับ ท่าทางเพื่อนคุณจะ